چرا برخی از مردم هنوز در خانه نمی مانند؟

چگونه دیگران را ترغیب به ماندن در خانه کنیم؟

در هفته های گذشته شاهد افزایش آمار متوفیان، واکنش های بی سابقه دولت ها به COVID-19 و تغییر در زندگی روزمره بسیاری از مردم جهان بوده ایم. بسیاری از ما با زندگی در خانه سازگار شده ایم. با این حال، هنوز شاهد حضور مردم در سواحل یا خیابان های شلوغ هستیم که بسیار گیج کننده و نگران کننده است.

خود خواه، احمق، خطرناک، شرور. اینها کلماتی هستند که برای توصیف افرادی به کار می رود که در این شرایط ویژه هنوز به شکلی زندگی خود را سپری می کنند، انگار هیچ چیزی تغییر نکرده است. به جای قضاوت و نتیجه گیری درباره رفتار دیگران مهم این است که نسبت به علت انجام رفتار بد آگاهی و دانش پیدا کنیم.

با توجه به انواع خبرها و اطلاعات موجود، به نظر می رسد که مردم می دانند باید در خانه بمانند، اما چرا برخی از مردم هنوز هم رفتارهای خطرناکی انجام می دهند؟

اپیدمیولوژی عاطفی

در سال ٢٠٠٩، دانیل اوفرای در مورد پدیده ای نوشت که در بیمارانش مشاهده کرده بود. وی در جریان شیوع آنفولانزای خوکی دریافت که یک نوع شیوع روانی مربوط به افسانه و توهم وجود داشت که مردم و خانواده های آنها را در معرض خطر ابتلای آنفولانزای قرار می داد. وی نوشت: “همانطور که الگوهای عفونت و سرایت وجود دارد، به نظر می رسد الگوهای واکنش عاطفی (اپیدمیولوژی عاطفی) در ارتباط با بیماری های جدید نیز وجود دارد”

بیماری های مانند COVID-19 (و در آن زمان، H1N1) که بدون هیچ نشانه ای در هر کسی که با وی روبرو می شویم می تواند باشد، موجب ترس و عدم اطمینان می شود. فردی که ترسیده و اطمینانی ندارد دو کار انجام می دهد:

  • تصور کردن دیگران را بدتر از آنچه که هستند
  • رفتار غیرمنطقی انجام دادن

چرا در شرایط حساس و استرس زا دیگران را بدتر می بینیم؟ 

در توجیه این امر به نوعی سوگیری به نام سوگیری انتساب اساسی در برخورد با COVID-19 لازم است اشاره کرد.

از آنجا که ما نمی توانیم آنچه را مردم فکر می کنند، ببینیم، سعی می کنیم فکرشان  را از نحوه رفتارشان استنباط کنیم. جنبه اصلی آنچه روانشناسان، تئوری ذهن می نامند، توانایی انتساب چیزهایی مانند قصد، احساسات یا دانش به دیگران است. یعنی بیشتر اوقات ما علت رفتار دیگران را حدس می زنیم.

چرا برخی از مردم هنوز در خانه نمی مانند؟ - آنسایکو

در بیماری همه گیر اخیر، این امر ما را به صورت خودکار به سوی ارزیابی های اخلاقی از رفتار دیگران سوق می دهد. به این دلیل ممکن است، فکر کنیم، دیگران این رفتار را به صورت عمدی انجام می دهند یا عمدا چیزهایی می گویند که باعث افزایش شیوع این بیماری می شود؛ حتی اگر ما راهی برای شناخت اهداف واقعی آنها نداشته باشیم.

به گفته پل اندروز: تئوری ذهن جایز الخطاست و می تواند به سرعت منجر به خطای بنیادی اسناد شود. “خطای بنیادی اسناد” تمایل به پذیرش این فرض است که منطقا، رفتار و وضعیت روانی افراد با شرایط موجود مطابقت ندارد و قابل توجیه نیز نیست.

به عبارت دیگر، به دلیل اینکه شخص به گونه ای عمل می کند که ممکن است منجر به آلودگی دیگران با COVID-19 و مرگ آنها شود، به این معنی نیست که آنها به اقداماتی که مانع مرگ دیگران می شود اهمیت نمی دهند. اما مغز ما به طور طبیعی به این نتیجه می رسد، افرادی که بد عمل می کنند، حتی در شرایط نامشخص و پیچیده جهانی، بد هستند.

اندروز این موضوع را در یک استدلال تکاملی بیان می کند: اینکه مغز ما طوری برنامه ریزی شده است که در احتیاط برای زنده ماندن خطا کند. احتیاط در زمینه بیماری همه گیر پذیرش این فرض است که همه افراد خطرناک و خودخواه هستند، زیرا اگر به طور اتفاقی به فردی که مریض است اعتماد کنیم با مرگ بازی می کنیم.

اما این نتیجه گیری مبتنی بر تصمیم گیری منطقی نیست. چرا که اهمیت و حمایت جامعه در بحران را کم ارزیابی می کند. در عوض، این مبتنی بر سوگیری است که ما به دلیل ترسیدن به سمت تفکر خودکار و ساده اندیشی می رویم.

چرا ما در طول همه گیری، غیرمنطقی عمل می کنیم؟

در حالی که عجیب به نظر می رسد فرد به دلیل خودخواهی یا بدخواهی، بد عمل کند، دلایل دیگری وجود دارد که ممکن است موجب شوند ما توصیه رعایت فاصله اجتماعی را نادیده بگیریم از جمله:

١- ما نمی توانیم آن را درک کنیم. انسان برای درک مشکلات بزرگ و پیچیده تلاش می کند. وضعیت فعلی شبیه یک فیلم است نه زندگی واقعی. تقریباً عدم درک این بیماری همه گیر می تواند در کل منجر به نادیده گرفتن یا انکار واقعیت آن شود.

٢- ما درگیر تفکر آرزویی می شویم. در عصر دیجیتال، یافتن مقاله ای در جهت تایید آن چیزی که شما فکر می کنید یا آرزو می کنید سخت نیست. در واقع یافتن اطلاعاتی که شما دوست دارید آنها را بشنوید نه مخالفش را. تفکر آرزویی می تواند به حالتی منجر شود که شدت اوضاع را به حداقل می رساند یا فاجعه بار نشان دهد. اگر این تصور غلط را دارید که جهان در حال پایان است، ممکن است منجر به ذخیره مواد موجود کنید و سبب کمبود مواد برای افراد نیازمند شوید. اگر این تصور غلط را داشته باشید که بدتر از آنفولانزا نیست، با معاشرت کردن طبق معمول، دیگران را در معرض خطر قرار می دهید.

٣- ما به آن اعتقاد نداریم. گزارشات خبری ما مدت هاست که پر از داستانهای پر هیجان شده است. اگر دائماً به ما گفته شود که جهان ما دچار بحران است، ممکن است وقتی تلاش می کنند ما را متقاعد کند که این بحران متفاوت از بقیه است، این اخبار را جدی نگیریم.

۴- گیج هستیم. ما نمی دانیم چه باید بکنیم. کارهایی که دیروز دولت از انجامش حمایت می کرد امروز نقض قوانین شناخته می شود. این منجر به ناتوانی آموخته شده می شود که در آن ما فقط تلاش می کنیم رفتار صحیح را بفهمیم بدون اینکه از شهود خود به عنوان راهنما بتوانیم استفاه کنیم.

می توانیم از تلاش برای فهمیدن چگونگی رفتار صحیح خودداری کنیم و در عوض از شهود خود به عنوان راهنمای استفاده کنیم.

اطلاع داشتن درباره این تعصبات می تواند به ما در غلبه بر آنها کمک کند. امن ترین راه برای پیشگیری از بیماری اپیدمیولوژیک COVID-19، توجه به توصیه کارشناسان اپیدمیولوژی دولت های ما است. آنها دانش و داده هایی دارند که به مراتب بیشتر است از آنچه ما امیدواریم برای پاسخ به سوالاتمان بیابیم.

 اگرچه ممکن است آنها همیشه درست از این امر استفاده نکنند، اما آنها بیشتر از آنچه که هر یک از ما به تنهایی میدانیم را دارند. حالا زمان خرد کردن آن نگرشهایی است که به ما می گویند ما باهوش تر از متخصصان بین المللی هستیم. بله ما باهوش تر نیستیم.

چرا برخی از مردم هنوز در خانه نمی مانند؟ - آنسایکو

رفتار مسری چیست؟

چیز دیگری وجود دارد که تأثیر شگرفی در احتمال ماندن ما در خانه دارد: رفتار مسری

طبق گفته های کریستی دوان و همکارانش در کتاب روانپزشکی بیماری همه گیر، برای درک چگونگی پاسخ روانشناختی و رفتاری ما به بیماری های مسری، ما باید رفتار را مسیریابی کنیم. طبق تحقیقات آنها:

“سرایت رفتاری می تواند مانند بیماری مسری به دیگران منتقل شود. به عبارت دیگر، دقیقاً مانند یک فرد مبتلا به COVID-19 که احتمالاً این بیماری را به دو یا سه نفر دیگر منتقل می کند، در مورد رفتار نیز این امر صادق است. ممکن است یک نفر که از فاصله اجتماعی امتناع می ورزد، دو یا سه نفر دیگر را برای انجام همان کار تحت تأثیر قرار دهد.

این می تواند به خصوص در بین کسانی که ارتباط تنگاتنگ با هم دارند، به صورت کلامی منجر به انتقال وسیع خطاهای روانشناختی شود و به همدیگر بگوید همه چیز خوب است و به طور معمول به زندگی ادامه دهید. این بیماری مسری خصوصاً در موقعیتهای بسیار استرس زا بسیار مهم است و می تواند یک چرخه معیوب ایجاد کند.

اما این خبر بدی نیست، زیرا برعکس آن نیز صادق است. پیروی از توصیه های متخصصان اپیدمیولوژیک نیز مسری است. اگر در خانه بمانیم، احتمالاً به ٢-٣ نفر دیگر انگیزه می دهیم که در خانه بمانند. اینگونه است که هر یک از ما می توانیم نه تنها با جلوگیری از شیوع ویروس به صورت محلی بلکه با تأثیرگذاری بالقوه بر مردم در سراسر جهان برای ماندن در خانه، تفاوت ایجاد کنیم.

در پایان: در خانه بمانید. اجازه ندهید که مغز شما را فریب دهد که فرض کنید افرادی که فاصله اجتماعی را رعایت نمی کنند خودخواه هستند. برای متقاعد کردن دیگران برای ماندن در خانه، بهترین کاری که می توانید انجام دهید این است که در خانه بمانید.

اگر در مواجه با شرایط فعلی و سازگاری با آن دچار مشکل هستید و نمی دانید چه رفتاری مفید یا مضر است می توانید مشاوره آنلاین دریافت کنید. در این نوع مشاوره بدون خارج شدن از منزل می توانید به راحتی کمک حرفه ای دریافت کنید و این شرایط را به شکل منطقی طی کنید. 

با درخواست مشاوره آنلاین از مشاوران آنسایکو می توانید راحتتر با شرایط کنار بیائید و به درستی آن را مدیریت کنید. کافی است به سایت www.onpsycho.com مراجعه کنید و با مطالعه رزومه مشاوران مشاور متناسب با مشکل خود را انتخاب کنید.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مرتبط

آخرین مطالب

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email